سورا

در روزگاری که حرف بغض گلوی آدمهاست ، نوشتن مرحمی ست اگر امیدی به شفا باشد .

ترکه بر ذهن

 

من بی تقصیرم ...

بر ذهنم تازیانه نزن

من بی تقصیرم از آنچه او می اندیشد

قسم نمی خورم چون راست می گویم !

من بی تقصیرم ...

بر ذهنم تازیانه نزن

خاطراتم را بدرقه خواهم کرد ...

  
نویسنده : مریم ابراهیمی پرگو ; ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ بهمن ۱۳۸٧
تگ ها :